ANTÓN LOPO

Poeta enamorado.
Tres menos cuarto de la madrugada
 
A él solo le gustaban los extraños.
 
Decía que los extraños mantienen
La genialidad intacta.
 
Trad. Ismael Ramos

(Antología de poesía queer,
Espasa,
2024)
 
*
 
Azul
 
Amo e excravo
acordan complexos mecanismos de excitación
e reordenan personalidades fraudulentas.
Gritan, e os seus gritos, son gritos de dor,
anque nada semellante á dor exista 
no último das súas bocas.
A dor pactada,
a dor que descanda os cárceres,
a dor que rompe a herencia das circunstancias,
a dor que borra as carexas maternas,
os preceptos do uso recto e mimético,
esa dor é unha espiral que desgarra a carne
coma un tirarrollas
e derriba espacios íntimos 
que ninguén pisou nunca e nunca intuiu.
Ti non es ti e sábelo.
 
 
(1993-1996)
 
Asexabades o xabarín desde as árbores
con escopetas de canos recortados.
Non era un xogo limpo:usabades petróleo
para confundirlle o olfato.
 
Desois, coas mans lustrosas
pero ainda inchadas
acarexçabades as vosas mulleres.
 
(Pronomes, 
1998)
 
*


Login
 
Soño que reseteaches o noso amor
e esqueciches o password.
Soño que me atestas de lexatín
para que non oia a porta da rúa.
Soño que atrasas os reloxos,
que te perdes nos urinarios,
que me temes e non sabes cómo comportarte.
Soño que son os ciúmes
e deles nunca me espertas.
 
                                                 Compostela, 1995
 
(O libro dos amados,
1996)
 
Graciasss/vociferio.es/es/poeta/anton-lopo/
Graciasss/letraversal.com/anton-lopo/


Comentarios